Broodjes jam & Bilharzia

6 november 2018 - Kampala, Oeganda

Hoi allemaal,

Wat een mega rare week is dit (geweest) zeg. Terwijl ik dit schrijf, zit ik op mijn bed die nu voor 4 dagen al mijn beste vriend is. We hebben deze dagen veel bijzondere dingen samen gedeeld en langdurige, intensieve dates gehad. Ik zal je vertellen waarom..

Vorige week heb ik weer een prima week stage gehad. Doordat we nu echt veel dingen te doen hebben, is het allemaal wel goed te doen en tikken de uren wel sneller voorbij. Ik heb veel interviews afgenomen, veel mooie momenten met kinderen en collega’s gehad. Ook heb ik veel met Michael gebeld en van allerlei leuke dingen gepland en geboekt om samen in Zuid Afrika te gaan ondernemen. Woensdagavond ben ik met de meiden uit Kampala naar een echte bollywood film geweest met popcorn; net zoals in Nederland, hartstikke leuk!

Op donderdag ben ik naar stage gegaan en heb ik weer een dag volbracht. Ik liep aan het einde van de middag wel alleen naar huis, omdat Judith die dag zich echt niet lekker voelde en tegen het middaguur naar huis is gegaan om te gaan slapen. Toen ik haar ’s middags aantrof was ze alles behalve opgeknapt, integendeel zelfs.. Dit breidde zich gedurende de avond uit tot hoge koorts en op vrijdagochtend hebben we de keuze gemaakt om naar ‘The Surgery’ te gaan omdat het echt niet goed ging. Het was tijd voor een onderzoek om te kijken wat er aan de hand was (ze had namelijk veel verschijnselen van Malaria).

Aangekomen bij The Surgery moesten we een formulier invullen en konden we gaan zitten. Informatie over wat er aan de hand was, was niet nodig; gewoon even je naam en waar je vandaan kwam was genoeg, bijzonder! Na ongeveer een half uurtje gezeten te hebben, werden we opgehaald door een Ugandese mevrouw die ons meenam naar haar spreekkamer in het ‘ziekenhuis’. Dit zag er best professioneel uit, dat stelde me gerust. Judith legde uit wat er aan de hand was en vervolgens kreeg ze een uitgebreid onderzoek. Dit ging op een andere manier dan in Nederland. In Nederland is het vaak zo dat je laat weten wat je doet en waarom; hier deden ze het onderzoek gewoon zonder bericht een ook in een flink tempo. Binnen 5 minuten was er naar haar longen geluisterd, haar buik onderzocht, bloeddruk gemeten, hartslag gemeten, in haar keel gekeken etc. Vervolgens werden we weer op de gang gezet en moesten we gaan betalen. Hierna mochten we naar een laboratorium waar Judith bloed moest laten prikken en mocht plassen in een plastic bekertje (heel professioneel haha!). Hier gingen ze vrijwel direct onderzoek op doen; wij waren er gewoon bij, ook weer anders dan in NL. We zijn op een gegeven moment weer naar de gang gegaan en uiteindelijk kregen we de oproep dat we terug moesten komen bij de dokter. Hier kregen we eerst een hele waslijst wat Judith allemaal niet had en uiteindelijk wel wat ze wel had: een virus en Bilharzia.  

Bilharzia is een ziekte die je oploopt via het water. Er kruipen dan larven van wormen in je lichaam en wanneer je daar niets aan doet en ze blijven zitten, dan gaan ze in verloop van tijd (lees: maanden, jaren) zich verspreiden en alles in je lichaam opeten (Halloween 2.0 dus). Judith had waarschijnlijk via het raften dit opgelopen. Aangezien ik ook heb geraft, moest ik mij ook laten testen. Dus ook ik mocht in een plastic bekertje gaan plassen en jahoor, ook ik was besmet. Alleen waren bij mij de ziekteverschijnselen nog niet opgelopen waardoor ik nog niet ziek was. We kregen een kuur mee van 7.5 pil per dag, gedurende 3 dagen met het bericht dat we konden verwachten dat het lichaam ‘raar’ ging doen. Heel bijzonder. Je gaat voor iemand anders naar het ziekenhuis en vervolgens kom je zelf met een tropische ziekte naar buiten.

Ik vond het best spannend om de medicijnen in te nemen. Ik weet uit eerdere ervaringen dat ik niet altijd heel goed reageer op zware medicatie. Maarja, wat moet dat moet. Savonds ben ik meteen met de kuur begonnen en wat ik verwachtte gebeurde. Ik werd ontzettend ziek van de medicijnen wat resulteerde in dagenlang niets meer kunnen dan in bed liggen en af en toe op de bank (als ik daar überhaupt energie voor had). Ook had ik af en toe flinke koorts, moest ik braken in de nacht en voelde ik me duizelig en erg misselijk. Mijn eetlust was compleet verdwenen en ik kreeg dan ook iedere keer mijn maaltijden met veel moeite naar binnen. Ik moest goed blijven eten, want de 7.5 pil moesten wel een bodem hebben. Dit maakte dat ik  meerdere keren per dag een broodje jam at, in stukjes gesneden met een appel, want dit naar binnen krijgen wilde nog een beetje. Net zoals vroeger,  alleen nu moest ik hem zelf smeren i.p.v. mijn moeder. Water drinken ging gelukkig wel goed, de 2L per dag ging er prima in. Ondertussen was ook Judith nog steeds erg ziek en daardoor hebben we beiden de afgelopen dagen, tussen onze eigen buien door, goed voor elkaar moeten zorgen. Gelukkig kwamen de andere meiden uit Kampala af en toe wat boodschappen brengen. Ik had echt een gruwelijke hekel aan de medicijnen die ik moest slikken.  Want hoe meer er in mijn lichaam kwamen, hoe zieker ik werd. Gelukkig had ik veel support van Judith, Michael en mijn lieve gezin om wel door te knallen. Wat is het fijn dat ik, vandaag de dag, toch relatief makkelijk contact met Nederland kan zoeken en dan even fijn met je moeder, vader of vriend kan bellen als je het even niet meer ziet zitten of gewoon even ter afleiding. 10.000 km verderop best ziek zijn is toch niet alles.

Inmiddels is mijn kuur al een dag afgelopen en knap ik langzaam op. Ik ben er nog niet; ben momenteel nog ontzettend verkouden en mijn longen zitten goed vast, maar ik ben niet meer misselijk, duizelig. Heel af en toe heb ik wel wat verhoging, maar ook mijn eetlust is weer terug wat zorgt dat ik momenteel zin in taart, chips en pizza heb haha!
Ik denk dat ik straks ga proberen om de berg af te gaan wandelen en zelf wat boodschappen te gaan doen bij de supermarkt, ben benieuwd hoe ik dat ga ervaren.

Tot snel allemaal!
 

4 Reacties

  1. Yolande:
    6 november 2018
    Heftig, maar fijn dat je weer opknapt, hoop dat je jesnel weer helemaal goed voelt
  2. Marian:
    7 november 2018
    Wow! Da's niet niks, maar gelukkig gaat het de goede kant op. Zo gauw een mens weer zin in pizza krijgt......😂😂
    Beterschap Maaike en pas goed op jezelf (en je collega's/vriendinnen). 💪👍
  3. Suzan:
    8 november 2018
    Beterschap!!
  4. Marjolein:
    11 november 2018
    Hey Maike,ik hoop dat je weer fit genoeg bent en alle mooie - en minder mooie - ervaringen tot je neemt en weer kan meedraaien in hetalledaagse leven.. enjoy!!

Jouw reactie