Huwelijksaanzoeken en Marabu's

22 oktober 2018 - Jinja, Oeganda

Beste allemaal,

Het is even geleden dat ik heb geschreven, maar ik ben er weer! De afgelopen anderhalve week heb ik heel veel gave dingen meegemaakt, die ik heel graag met jullie wil delen! Ook heb ik afgelopen anderhalve week stappen in mijn leerproces gezet, wat veranderingen in het hier-zijn gemaakt heeft.

Een verandering is dat ik meer rust heb gevonden in het leven in Uganda in zowel het er zijn als op stage. De eerste weken waren voorbij en dat maakte dat ik langzaamaan in een kleine sleur terecht kwam. De dagen op stage waren veel van het zelfde, het was niet allemaal meer zo nieuw in het land en veel dingen gingen al zijn gangetje. Dit zorgde ervoor dat ik meer bezig was met Nederland (ik had meer ruimte om daar over na te denken) en dat maakte dat ik bewuster was wat ik miste hier in Uganda. Zo heb ik verschillende momenten gehad dat ik echt ontzettend verdrietig was om het feit dat bijvoorbeeld Michael en mijn gezin zo lang zo’n eind weg zijn, ik veel leuke dingen mis bij de scouting en met vrienden en dat ik ook de gebruiken uit Nederland hier niet heb zoals het eten, de dagelijkse way of life etc. Het zorgde ervoor dat ik een aantal dagen een enorme dip had en dat ik ook echt even de pest erin had dat het allemaal nog zo lang ging duren voordat ik naar Michael in Zuid-Afrika zou gaan en daarna samen weer fijn naar Nederland. Na een aantal dagen was ik hier wel goed klaar mee en heb ik mezelf voor twee keuzes gezet; of ik ga ophouden met tellen, miepen en naar zijn en ik ga genieten – of ik blijf huilen, zeuren en mijzelf down voelen en dan duren de aankomende weken nog mega lang. Ik koos voor het eerste; ik heb immers niet 1.5 jaar hier naar toe gewerkt om vervolgens zitten te miepen in Uganda dat ik mijn leven in Nederland zo mis.
Dus heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben de positieve weg ingeslagen en dat zorgt er nu voor dat ik beter in mijn vel zit, heel af en toe nog maar verdrietig ben (want dat hoort er ook gewoon bij) en dat ik veel en veel meer kan genieten van alle gave dingen in het leven hier. Ook heb ik me nu meer kunnen neerleggen bij het feit dat mijn stage niet is wat ik had verwacht, maar dat het ondanks dat nog steeds supergaaf is om te doen. Want joehoe, ik mag in Uganda gewoon 3 maanden werken voor een top organisatie i.p.v. in de schoolbanken op Windesheim zitten! En na de vier dagen per week werken voor Handsforhope mag ik samen met drie andere gezellige en fijne meiden het land gaan verkennen en enorme gave dingen doen/zien!

Zo ben ik vorige week op bezoek geweest bij Yvonne en Jorieke in de Yellow Haven Lodge. Dit was een soort hotel met een supergaaf uitzicht over het Victoria meer en met alle prachtige natuur, die Uganda ook te bieden heeft, er om heen. Hier hebben we een dagje gespendeerd, uitgerust en genoten van de natuur. Wat was het mooi! Er waren prachtige planten, bloemen en ook liep er een zwarte poes die ik af en toe kon aaien. Het deed me denken aan thuis; mijn vader, moeder, zus, broertje en zusje hebben allemaal 1 of 2 katten thuis. Ook heb ik Nasi Goreng mogen eten; een van de eigenaren was Nederlands, dus hij had op het menu allemaal bekend eten gezet uit Nederland. Lekker!
Een dag later heb ik me gemengd in alle gekte van het nationaal voetbalelftal. Uganda moest tegen Lesotho spelen en wij hadden kaartjes! (enorm duur, een kaartje koste maar liefst 3.75 euro haha). We gingen op een boda naar het nationale stadion waar vervolgens een enorme gekke menigte was met allemaal vlaggetjes, vuvuzela’s (je weet wel, van die enorme toeters met een hels kabaal), muziek etc. Er was een énorme drukte wat maakte dat we even elkaar kwijt waren geraakt (dit kwam omdat we op een andere plek waren afgezet), maar al snel hadden we elkaar gevonden. Wit zijn tussen allemaal donkere mensen is toch soms best handig haha! Nadat we spontaan prachtige vlaggetjes op onze wangen hadden gekregen (natuurlijk tegen betaling) zijn we naar de ingang gelopen. Hier woelde het van de mensen. Gelukkig was er een aardige Ugandees, die niet meteen met ons wilde trouwen, die ons door alle drukte heen geloodst heeft en ons veilig naar binnen bracht. De wedstrijd was al begonnen en al vrij snel scoorde Uganda. Wat een gekte! Iedereen schreeuwde en joelde het uit! We werden door allerlei mensen geknuffeld, wat een blijdschap! Tot 3x toe mochten we dit ervaren; geniaal! Tien minuten voor het einde van de wedstrijd zijn we naar huis gegaan. Onderweg zijn we nog een groep Marabu’s tegen gekomen. Wat zijn dat lelijke vogels zeg!
Op zondag ben ik samen met de mevrouw van ons huis naar de kerk geweest. Het was een katholieke kerk, herkenbaar dus. Ik ben Rooms-Katholiek opgevoed en heb jaren bij de kerk gezeten waardoor ik goed wist hoe in Nederland een mis er aan toe ging. Tegenwoordig doe ik niet heel veel meer met het geloof, dus ik vond het erg boeiend om het weer eens mee te maken en dan ook nog in een andere cultuur. Erg interessant om te zien dat veel dingen anders gaan en dat bijv. ook de hele kerk vol zat met allemaal mensen – jong en oud. In de kerk waar ik vaak kwam, zitten momenteel veel grijze koppies en weinig jonge mensen. Na 1.5 uur zingen, bidden en klappen (in Afrika klappen ze veel tijdens een mis) vond ik het wel weer genoeg en zijn we, toen de mis was afgelopen, naar huis gegaan.

Afgelopen weekend heb ik samen met de andere drie meiden uit Kampala het dorp Jinja, wat drie uur rijden verderop ligt, verkend. We zijn op vrijdag om 05.45 uur vertrokken (vroeg!) en waren rond een uur of 8 in Jinja. Wat een verschil met Kampala zeg! In Kampala is alles enorm druk, vol en chaotisch. In Jinja is het rustig, vredig en relaxed. Hier en daar rijd een auto of zie je mensen lopen, maar lang niet zo veel als in Kampala. De wegen in Jinja zijn daarentegen wel superslecht waardoor je niet hard kunt rijden en je, wanneer je rijd, helemaal door elkaar geschut wordt door alle hobbels en de kuilen in de weg.
In Jinja hebben we op vrijdag geraft op de Nijl. Dit deden we samen met drie anderen uit de groep uit Nederland (leuk feitje; we wisten niet dat zij dat ook gingen doen, dus het enthousiasme was groot wanneer we ze bij het gebouwtje van de raftorganisatie tegenkwamen). Het raften was supergaaf maar ook superspannend! Het moment dat je door een wilde woeste stroomversnelling gaat en het water tot wel 5 meter boven je hoofd langs gaat, houd je toch wel even je hart vast. Ook zijn we 2x omgeslagen en in het water beland met de gevolgen die daar bij hoorden; niet altijd even prettig. Maar ondanks dat vond ik het echt gruwelijk gaaf!
Ook heb ik in Jinja een rondvaart gemaakt over de Nijl in een wiebelige boot met een gids. Deze meneer kon prachtig vertellen over de natuur en alle dieren die er in leefden. We hebben wilde apen gezien! En een dier wat op een krokodil lijkt (ik weet even de naam niet meer), supergaaf! Ik kan me echt niet voorstellen dat je gewoon in het land deze dieren tegen kunt komen, heel apart. Na de boottocht zijn we naar het centrum gewandeld en hebben we hier in een Muzungu-hotspot gegeten (ja, er waren alleen maar witten) en hebben we een souveniermarkt bezocht. Ook zijn we nog naar een plaatselijke, overdekte markthal geweest waar je van alles kon kopen. Zo was er eten, specerijen, kleding, schoenen, zakken, koffers, kisten etc. te verkrijgen en alles voor een spotgoedkoop prijsje. Heel erg leuk om te zien hoe alles uitgestald was en hoe fanatiek de verkopers waren om ons van alles te verkopen. Want ja, iedereen heeft toch een groot grondzeil nodig in zijn leven of 40 paar schoenen?
Wat ook heel gaaf was in Jinja was de modeshow van ‘A Womans Worth’. AWW is een organisatie wat is opgezet door Suzan, de Nederlandse die ons in Uganda ondersteunt waar nodig. Zij heeft samen met haar organisatie een modeshow georganiseerd met kledingstukken die ontwerpt zijn door vrouwen uit de sloppenwijk. Waar de modeshow begon als een grapje is het uitgegroeid tot een enorm festijn met allemaal pers, belangrijke mensen en vele gasten. Het was zo bijzonder om hier als vier studenten uit Nederland bij aanwezig te mogen zijn. Zo gaaf om te zien hoe een organisatie dit kan doen voor de vrouwen. De kledij die ze gemaakt hadden was prachtig;  de vrouwen hadden gebruik gemaakt van lokale producten en dingen in de kleding. Het enthousiasme van de avond door de vrouwen en door het publiek was soms kippenvel kwekend. Suzan mag echt heel trots zijn dat zij dit voor deze vrouwen kan doen. Een leuk feitje van deze avond was dat we waren vergeten om avond te eten (hoe Ugandees, gewoon eten wanneer je trek hebt) en dat we dus heel Hollands met het bord op schoot op de achterste rij hebben zitten eten tijdens de modeshow haha!
Het feest wat na de modeshow was, was ook een toppertje. Volgensmij heb ik 4x moeten uitleggen dat ik toch echt niet opzoek was naar een vriend (arme Ugandese mannen die allemaal met mij willen trouwen hihi), maar ondanks dat was het superleuk om weer even een avondje uit te zijn en lekker te genieten van de show, de drankjes en de muziek. Even weer een beetje zoals in Nederland…

Foto’s

Jouw reactie