Ik leef nog! - deel 2

7 december 2018 - Kampala, Oeganda

Thuisgekomen van de safari hebben we samen gegeten en hebben we lekker gerelaxt met een biertje erbij. Allesandro, onze nieuwe bewoner in het huis (een Italiaan) dronk er ook gezellig eentje met ons mee. Eigenlijk wilde ik vroeg gaan slapen, maar aangezien ik om 00.00 uur jarig zou zijn, was dat toch niet helemaal de bedoeling. Om 00.00 uur, ik was inmiddels al wel in bed gaan liggen, kwamen de meiden mij zingend feliciteren. Ze hadden zelfs cadeautjes voor me, zo lief! Ook kreeg ik lieve berichtjes vanuit Nederland. Het was een best raar gevoel om 10.000 km verderop te zitten.
De volgende ochtend hingen er in huis allemaal leuke ballonnen en slingers. Ik kreeg een pannenkoekenontbijt (net zoals vroeger!) en later die dag gingen we lunchen. Het personeel kwam met vuurwerk in mijn eten voor me zingen, super leuk! Ook kreeg ik nog taart van de meiden en heb ik een heerlijke dag gehad. Savonds heb ik met Michael en mijn gezin gebeld. Ook van hen heb ik leuke cadeaus gekregen J.
De volgende dag op stage had ik een traktatie voor de docenten; de taart van de dag ervoor (hij was niet heel lekker haha). Ik had een kom meegenomen en er een briefje bijgelegd dat het van mij was i.v.m. mijn verjaardag en dat het vrij was om te pakken. Veel docenten kwamen in de pauze toch nog even vragen of het werkelijk ook voor hun was. Wanneer ik dit bevestigde kreeg ik een glimlach en gingen ze weer weg. Geen felicitatie o.i.d., erg grappig.

De dagen erna verliepen zowel op stage als buiten stage prima. We hebben Jorieke en Yvonne op bezoek gehad, onze docenten uit Nederland en we hebben verder aan ons onderzoek gewerkt. Momenteel is die zo goed als af. In het weekend van 23-25 nov zijn we wezen zwemmen en hebben we een souvenirmarkt bezocht. De laatste souvenirs zijn binnengehaald voor ons allemaal. Ik vind het nog steeds erg wonderbaarlijk hoe dat hele proces in zijn werk gaat. De verkopers zijn zo fanatiek! Ik heb erg veel zin om alle souvenirs uit te gaan delen in Nederland, ik ben benieuwd wat iedereen er van vind!

Op 28 november zijn we naar Jinja vertrokken om daar 5 dagen te gaan spenderen met de groep. We gingen met een mataatoe (een soort taxibusje) naar Jinja toe. Hiervoor moesten we eerst naar het ‘Old taxi park’ toe in Down-Town. Down-Town is het centrum van Kampala en daar is het echt, maar dan ook echt, gi-gan-tisch druk. Ik denk dat er wel 1000 mensen lopen. Het Old taxi park is erg groot; overal staan mataatoes en borden met namen van plaatsen erop waar de mataatoes heen gaan. Wij liepen het park in opzoek naar het bord Jinja. Gelukkig was deze dichtbij en konden we hem snel vinden. Na 2x Jinja geroepen te hebben kwamen er al snel 3 mannen op ons af om ons te leiden naar hun busje. We hebben gekozen voor de man die ons 2 plekjes voorin kon bieden. Mijn wagenziekte kon dat wel waarderen. Ik kon dan mooi met de weg mee kijken en zo werd ik minder misselijk.
Het duurde ongeveer 45 minuten voordat we konden vertrekken. In de tussentijd zijn wel 30 mensen ons busje gepasseerd met allerlei koopwaren. Ik moest zo ontzettend lachen, iedereen was wederom zo fanatiek maar ook zo verbaast dat wij – muzungus -  niets wilde kopen.
De reis naar Jinja verliep prima en binnen 3 uur waren we in Jinja.

De dagen in Jinja hebben we gespendeerd met de groep en hebben we allemaal leuke dingen gedaan. Zo heb ik, samen met Judith, mogen kijken op de stage van 2 groepsgenoten, we hebben intervisie gehad met Anna en hebben we bootje gevaren. Ook zijn we uit geweest en hebben we op allerlei leuke plekken gegeten. Op de zaterdag ben ik met een aantal van de groep wezen ziplinen in mabira forest. Dat was ook weer supergaaf om te doen! Op 40 meter hoogte van boom tot boom springen via een lijn (natuurlijk waren we gezekerd). Hierna hebben we nog een eind gelopen om de waterval te zien. Op zondag zijn we doodmoe (dat wel na 5 dagen) maar voldaan naar huis gegaan.

Afgelopen week (3-6 dec) hebben we onze één na laatste stage week gehad en hebben we weer allerlei werkzaamheden op stage verricht. Ook hebben we sinterklaas gevierd met de Kampala groep. Ik heb een prachtig gedicht van de sint gekregen gecombineerd met een leuk, sportief cadeautje. Wegens mijn longen lukt het me niet goed om hier te sporten (en ook een klein beetje door mijn luiheid), dus de sint leek het leuk als ik ging belleblaas-tennissen. Ook zijn de meiden uit Gulu op bezoek geweest en hebben we lekker met hun bij gekletst (hier hadden we in Jinja niet echt de kans voor gekregen).

Ook hebben we deze week opnieuw onze Bilharzia laten testen. Deze werd wederom positief getest, al vonden we dat erg bijzonder (ze hadden namelijk gezegd dat het na 1x medicatie weg moest zijn). Ik was erg verdrietig toen ik hoorde dat ik het nog steeds had, ik wilde niet nog een keer zo ziek worden van de medicatie. Toen we thuis kwamen vertelden de meiden uit Gulu dat ze hadden gehoord dat ze Bilharzia testen niet altijd even betrouwbaar zijn bij het ziekenhuis waar wij ons hadden laten testen. Dit gaf ons vragen en we belden met onze coach. Zij had ook verhalen gehoord en liet ons daarom naar een ander ziekenhuis gaan voor een second opinion. We deden opnieuw een test (dit proces ging allemaal veeel professioneler) en uit deze test kwam dat we geen bilharzia hebben. 2 testen, 2 verschillende uitslagen. 
We hebben opnieuw contact gehad met onze coach en ook met de huisarts in Nederland en we hebben besloten, ook omdat we ons niet ziek voelen en de berichten over het 1e ziekenhuis zo negatief zijn, dat we de 2e test voor waarheid aannemen en ons opnieuw in Nederland straks laten testen.
Wat nu wel zo is, is dat het dus maar de vraag is of we überhaupt wel Bilharzia hebben gehad (omdat die testen bij het 1e ziekenhuis dus zo onbetrouwbaar waren en we ook erg snel - binnen 2 weken na het raften -  besmet zouden moeten zijn geraakt. 
De kans is dus zeer aanwezig dat ik medicatie in mijn lichaam heb gestopt die ik helemaal niet nodig had en dat ik daarom zo ziek ben geworden... maar dat is een vraag die onbeantwoord blijft. Welkom in de medische wereld van Uganda.....
Maargoed, op dit moment ben ik alleen maar blij dat er een hele grote kans is dat ik niet ziek ben, of nooit ben geweest en dat ik fijn mijn tijd in Uganda kan afsluiten i.p.v. dat ik weer aan de pillen moet.

Momenteel is het vrijdag 7 december en heb ik nog maar 12 dagen te gaan in Uganda. Het is best raar eigenlijk dat alles bijna voorbij is. Maar ondanks dat heb ik wel heel veel zin om naar Zuid Afrika te gaan….
 

Liefs, Maike

2 Reacties

  1. Monique koopman:
    7 december 2018
    Hoi maike
    Wederom weer een mooie verhaal.
    Je maakt wat mee zeg.🙄
    Nog even het is zo 18 dec dan kunnen jullie lekker samen genieten van de vakantie 😘 dus aftellen 😉
    Groetjes Monique koopman

    Groetjes Monique koopman
  2. Marian:
    8 december 2018
    Hoi Maike,
    Leuk om te lezen wat je allemaal meemaakt en vooral ook wat je allemaal ziet aan natuur en cultuurverschillen. Mooi dat jij je goed voelt en nu nog ff aftellen.....
    Groetjes

Jouw reactie